Geceyarısını çoktan geçmiştir saat... Kendinle başbaşasındır... Sevsen de yalnızlığını, özlersin ya birilerini. Kendine bile itiraf etmezsin ama bilirsin özlediğini. Hep durur o içinde bir yerlerde... Bu saatlerde akla düşer.Bu saatlerde daha çok özlenir. Ama bu mutsuz etmez seni hiç. Çünkü, içindeki, o seni hiç yanıltmayan ses, onun da aynı şeyleri hissettiğini fısıldar hep.
Artık beklemekten vazgeçtiğin anda olur ya istediğin her neyse. Öyle olur yine. Bir müjde gibi düşer gecenin orta yerine... Sakin ve kararlı duruşuyla yanında hissedersin. Sıcak gülümsemesi ve yaşadığı hiçbir duyguyu saklayamayan gözleriyle karşındadır sanki. Binlerce soru sormak, nasıl olduğunu öğrenmek istersin ama susar ve gecene düşen bu müjdenin tadını çıkartmak istersin. Gece biterken bir kez daha söz verirsin kendine... Bekleyeceğine dair.
Tweet This
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder